Η δύναμη της συγχώρεσης: Η απελευθέρωση από τον πόνο

Όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας έχουμε συμπεριφερθεί άσχημα και έχουμε πληγώσει ανθρώπους που αγαπούμε πολύ και όχι μόνο. Κάποιες φορές σκόπιμα και κάποιες άλλες εν αγνοία μας. Δεν σημαίνει ότι είμαστε κακοί ανθρώποι. Είμαστε ανθρώποι που χρειαζόμαστε ίσως περισσότερη αυτοπαρατήρηση και συνειδητότητα. Είτε είμαστε ο «θύτης» είτε είμαστε το «θύμα». Χρειάζεται να αποδεχτούμε ότι είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας.

Αρκετές έρευνες υποστηρίζουν πως η συγχώρεση παίζει σημαντικό παράγοντα στην ψυχική μας υγεία και πως μπορούμε να συγχωρούμε τα πάντα. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως είναι τόσο ο «θύτης» όσο και το «θύμα» να καταφέρει να παρατηρήσει όλα τα δύσκολα αισθήματα οργής, πικρίας, λύπης και εκδικητικότητας που το διακατέχουν τη δεδομένη στιγμή. Σύμφωνα με τους ερευνητές, το θύμα δεν σημαίνει πως ξεχνά, αλλά ούτε ότι επιτρέπει την επανάληψη ανάλογων συμπεριφορών από τον θύτη. Αντιθέτως, η αναγνώριση και η αποδοχή της κατάστασης που πλήγωνει το θύμα επιτρέπει να συνεχίσει τη ζωή του, χωρίς το επιπλέον βάρος των αισθημάτων μίσους, οργής και εκδικητικότητας.

Αρκετά σημαντικό είναι η συγχώρεση να είναι πλήρης, καθώς μόνο τότε δημιουργείται η πραγματική αίσθηση απελευθέρωσης, λύτρωσης και αυτοεκτίμησης. Η δημιουργία μιας τέτοιας αίσθησης δίνει το έναυσμα στο άτομο που έχει πληγεί να προχωρήσει ανεμπόδιστα στη ζωή του και χωρίς να παραμένει όμηρος της συνεχούς και επώδυνης σκέψης πως είναι θύμα, αδικημένος ή ανάξιος, κυριεύοντάς τον από εκδικητικές σκέψεις και συναισθήματα.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και οι «υποστηρικτές» πως η συγχώρεση δεν είναι εφικτή ούτε απαραίτητη. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι απαραίτητο να αποδεχόμαστε και να συμφιλιωνόμαστε με την κατάσταση που μας έχει πληγώσει στο παρελθόν ή που μας πληγώνει στο παρών. Η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του ρυθμό στην αποδοχή των γεγονότων που τον ενοχλούν.

Το να ζητούμε συγνώμη, το να δεχόμαστε τη συγγνώμη ή/και να συγχωρούμε αυτούς που μας έβλαψαν σοβαρά δεν είναι εύκολη διαδικασία, αλλά ούτε απαίτηση. Η αδυναμία ή η δυσκολία να το κάνουμε καλό είναι να μην επικρίνεται ως ένδειξη έλλειψης συναισθηματικής γενναιοδωρίας, απουσία δικαιοσύνης ή έκφραση εγωκεντρισμού. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες.

Βέβαια, καλό είναι να λάβουμε υπόψη ότι το να μην μπορούμε να συγχωρέσουμε είναι τόσο προβληματικό όσο και το να συγχωρούμε τους πάντες και τα πάντα κάτω από πίεση των κοινωνικών ή ηθικών νορμών. Είναι σημαντικό να δίνουμε τον απαραίτητο χρόνο στον εαυτό μας να νιώσει έτοιμος, ώστε να προχωρήσει στη συγχώρεση, και όχι μέσω «εξαναγκασμού» των συνθηκών.

Πολύ σημαντικό να δίνουμε χρόνο στις σκέψεις και στα συναισθήματά μας να ξεδιπλωθούν. Μόνο τότε μπορούμε πραγματικά να τα παρατηρήσουμε και να τα αγκαλιάσουμε, οδηγώντας μας στην αποδοχή και τη συμφιλίωση των συνθηκών που μας πλήγωσαν ή μας πληγώνουν ακόμη. Είναι πολύ σημαντικό να καταφέρουμε να συγχωρέσουμε, για να αποφύγουμε τον κίνδυνο συσσώρευσης μεγάλης πίκρας και θυμού εντός μας, όπου μπορεί να μας οδηγήσει στην αποφυγή δημιουργίας στενών σχέσεωνεμπιστοσύνης στους άλλους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ψυχική και σωματική μας υγεία και συνεπώς στην ποιότητα της ζωής μας γενικότερα.

Scroll to Top