Ο Έρωτας στην Εποχή της Αυτονομίας και της Ταχύτητας

Ζώντας στη σύγχρονη κοινωνία, όλα τρέχουν και εμείς μαζί τους. Τρέχουμε, για να φτάσουμε την κατάκτηση των στόχων μας – και για τους περισσότερους ο κύριος στόχος είναι η επιβίωση. Μέσα στον «αγώνα δρόμου» που κάνει ο καθένας μας ξεχωριστά εντάσσονται και τα συναισθήματά μας, τα οποία χρωματίζουν τη διαδρομή μας.

Ένα ενδιαφέρον και επίκαιρο συναίσθημα είναι ο έρωτας. Ο έρωτας αναφέρεται από την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου και πάντα συνοδεύει ένα άλλο υπέροχο συναίσθημα, την αγάπη. Σύμφωνα με τη μυθολογία οι άνθρωποι αρχικά ήταν ενωμένοι ανά δύο και κάποτε ο Δίας τους χώρισε με τους κεραυνούς του σε δύο μισά. Έκτοτε, είμαστε καταδικασμένοι να περιφερόμαστε στη γη, αναζητώντας το «άλλο μας μισό», για να νιώσουμε ολόκληροι. Από τη θρησκευτική πλευρά, ο Αδάμ και οι απόγονοί του είναι επίσης καταδικασμένοι στην ίδια μοίρα, να αναζητούν το κομμάτι που τους λείπει -την Εύα και τους απογόνους της- για να νιώσουν την αντίστοιχη ολοκλήρωση. Μέσα από τις δύο ιδέες-ιστορίες καλλιεργείται η πεποίθηση ότι οι άνθρωποι είναι ελλιπείς οντότητες.

Μεγαλώνουμε με παραμύθια όπου προβάλλουν αδύναμες, καλοσυνάτες κοπέλες, αδικημένες από τη μοίρα, όπου μετά από πολλά βάσανά και περιπέτειες ένας γενναίος  και δυνατός πρίγκιπας τις σώζει. Ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος και ακολουθεί ένας βασιλικός γάμος όπου «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Ωστόσο, μεγαλώνουμε μέσα σε οικογένειες όπου οι γονείς μας συγκρούονται σοβαρά και πολλές φορές καταλήγουν να χωρίσουν. Σε αυτό το σημείο θέλω να επισημάνω ότι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μας αποκοιμίζουν με αυτά τα παραμύθια.

Τι συμβαίνει; Πού βρίσκεται ο έρωτας των παραμυθιών; Μήπως ο έρωτας δεν υπάρχει στην πραγματικότητα; Μήπως βρίσκεται στα παραμύθια μόνο; Ο έρωτας εγκαθίσταται μέσα μας ως μια υπέρτατη αξία, αλλά, όταν βγούμε στο σεργιάνι, ενημερωνόμαστε από τους ίδιους ανθρώπους ότι κάνουμε λάθος, ότι δεν υπάρχει και καταλήγουμε να απογοητευόμαστε, δημιουργώντας σχέσεις όμως με τον έρωτα να μην αποτελεί πλέον κριτήριο αυτής της σχέσης.

Η ερωτική επιθυμία παραμένει και δεν αφορά απλώς την ανάγκη για σεξ. Στην πραγματικότητα, ο ορισμός «ερωτική επιθυμία» περιγράφει την υπέρβαση σε ένα υψηλότερο επίπεδο, ένα επίπεδο που είναι τόσο εξελιγμένο όσο και ασφαλές. Αναφέρεται στη λαχτάρα για χάδια και σωματική επαφή. Είναι η ανάγκη να νιώσουμε κοντά σε ένα άλλο άτομο –ψυχικά, νοητικά και σωματικά- και να βιώσουμε την ευχαρίστηση, να απολαύσουμε την περιποίηση του άλλου, το γέλιο και την επαφή δέρμα με δέρμα. Η επιθυμία αυτή έχει ρίζες στη βιολόγία μας, αφού η κάθε επαφή μας εξασφαλίζει παραγωγή ορμονών και ενδορφινών, που μας κάνουν να νίωθουμε όμορφα και να είμαστε υγιείς.

Παρ’ όλα αυτά, οι σύγχονοι γρήγοροι ρυθμοί που ζούμε, ο τρόπος που έχουμε δομήσει την καθημερινότητά μας δεν επιτρέπει χώρο στον έρωτα, μιας και αυτό προϋποθέτει να επιτρέψουμε στον άλλον να καταλάβει χώρο και χρόνο από τη ζωή μας. Χώρο και χρόνο αφοσίωσης και επένδυσης για το κτίσιμο μιας σχέσης και συνεχόμενη προσπάθεια διατήρησης της, την ίδια στιγμή που τρέχουμε για την επιβίωση μας. Αυτό σημαίνει παραμέρισμα λίγων ή πολλών ατομικών αναγκών μας, αλλαγή συνηθειών από τα δεδομένα της καθημερινότητάς μας, προκειμένου ο άλλος να χωρέσει σε αυτήν. Αξίζει λοιπόν αυτή η ατομική θυσία;

Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει την τάση να επιλέγει τις γρήγορες λύσεις που στοχεύουν στο τελικό αποτέλεσμα, χωρίς να διανύσει την ενδιάμεση διαδρομή, στην απόκτηση οφέλους χωρίς συνέπειες, στην επιτυχία χωρίς το ρίσκο, στην απόλαυση χωρίς τον μόχθο. Όλα αυτά στο όνομα μιας ψευδαίσθησης απεριόριστων επιλογών που απαξιώνει την αξία της επένδυσης συναισθήματος και χρόνου σε έναν στόχο, υποβιβάζοντάς την σε αφορμή για χλευασμό και απαξίωση. Ωστόσο, η ανάγκη του έρωτα και της αγάπης παραμένει.

Παρασυρόμαστε από στιγμιαίους έρωτες (ή πιο απλά από σαρκική έλξη), ενώ ταυτόχρονα νιώθουμε ενοχές για το συνετό κομμάτι που συνειδητά πλέον εγκαταλείπουμε. Μπαίνουμε σε σχέσεις με γνώμονα τη λογική, ενώ στην πραγματικότητα επιζητάμε χτυποκάρδια. Ασφυκτιούμε μέσα στον εγκλωβισμό της λογικής. Αναζητάμε την ιδανική λύση: τον έρωτα και την αγάπη. Οι άνθρωποι που παρέχουν χώρο και χρόνο για τον έρωτα πρέπει παράλληλα να επενδύουν στην αυτοβελτίωσή τους. Μια πλούσια και με νόημα ζωή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια αντίστοιχα πλούσια και με νόημα σχέση. Ο έρωτας, όπως και η αγάπη, βρίσκονται στα πλαίσια μιας δημιουργικής και συνειδητοποιημένης πορείας.

Scroll to Top