Σεμινάρια

Η δύναμη της συγχώρεσης: Η απελευθέρωση από τον πόνο

Αρκετά σημαντικό είναι η συγχώρεση να είναι πλήρης, καθώς μόνο τότεδημιουργείται η πραγματική αίσθηση απελευθέρωσης, λύτρωσης καιαυτοεκτίμησης. Η δημιουργία μιας τέτοιας αίσθησης δίνει το έναυσμα στοάτομο που έχει πληγεί να προχωρήσει ανεμπόδιστα στη ζωή του και χωρίςνα παραμένει όμηρος της συνεχούς και επώδυνης σκέψης πως είναι θύμα, αδικημένος ή ανάξιος, κυριεύοντάς τον από εκδικητικές σκέψεις καισυναισθήματα.Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και οι «υποστηρικτές» πως η συγχώρεσηδεν είναι εφικτή ούτε απαραίτητη. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναιαπαραίτητο να αποδεχόμαστε και να συμφιλιωνόμαστε με την κατάστασηπου μας έχει πληγώσει στο παρελθόν ή που μας πληγώνει στο παρών. Ηκάθε περίπτωση είναι διαφορετική και ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό τουρυθμό στην αποδοχή των γεγονότων που τον ενοχλούν.Το να ζητούμε συγνώμη, το να δεχόμαστε τη συγγνώμη ή/και νασυγχωρούμε αυτούς που μας έβλαψαν σοβαρά δεν είναι εύκολη διαδικασία,αλλά ούτε απαίτηση. Η αδυναμία ή η δυσκολία να το κάνουμε καλό είναι ναμην επικρίνεται ως ένδειξη έλλειψης συναισθηματικής γενναιοδωρίας,απουσία δικαιοσύνης ή έκφραση εγωκεντρισμού. Είναι απόλυταφυσιολογικό να δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε κάτω απόσυγκεκριμένες συνθήκες.Βέβαια, καλό είναι να λάβουμε υπόψη ότι το να μην μπορούμε νασυγχωρέσουμε είναι τόσο προβληματικό όσο και το να συγχωρούμε τουςπάντες και τα πάντα κάτω από πίεση των κοινωνικών ή ηθικών νορμών.Είναι σημαντικό να δίνουμε τον απαραίτητο χρόνο στον εαυτό μας να νιώσειέτοιμος, ώστε να προχωρήσει στη συγχώρεση, και όχι μέσω«εξαναγκασμού» των συνθηκών.Πολύ σημαντικό να δίνουμε χρόνο στις σκέψεις και στα συναισθήματά μαςνα ξεδιπλωθούν. Μόνο τότε μπορούμε πραγματικά να τα παρατηρήσουμεκαι να τα αγκαλιάσουμε, οδηγώντας μας στην αποδοχή και τη συμφιλίωση των συνθηκών που μας πλήγωσαν ή μας πληγώνουν ακόμη. Είναι πολύσημαντικό να καταφέρουμε να συγχωρέσουμε, για να αποφύγουμε τονκίνδυνο συσσώρευσης μεγάλης πίκρας και θυμού εντός μας, όπου μπορείνα μας οδηγήσει στην αποφυγή δημιουργίας στενών σχέσεωνεμπιστοσύνης στους άλλους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ψυχική καισωματική μας υγεία και συνεπώς στην ποιότητα της ζωής μας γενικότερα. Αρκετά σημαντικό είναι η συγχώρεση να είναι πλήρης, καθώς μόνο τότεδημιουργείται η πραγματική αίσθηση απελευθέρωσης, λύτρωσης καιαυτοεκτίμησης. Η δημιουργία μιας τέτοιας αίσθησης δίνει το έναυσμα στοάτομο που έχει πληγεί να προχωρήσει ανεμπόδιστα στη ζωή του και χωρίςνα παραμένει όμηρος της συνεχούς και επώδυνης σκέψης πως είναι θύμα, αδικημένος ή ανάξιος, κυριεύοντάς τον από εκδικητικές σκέψεις καισυναισθήματα.Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και οι «υποστηρικτές» πως η συγχώρεσηδεν είναι εφικτή ούτε απαραίτητη. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναιαπαραίτητο να αποδεχόμαστε και να συμφιλιωνόμαστε με την κατάστασηπου μας έχει πληγώσει στο παρελθόν ή που μας πληγώνει στο παρών. Ηκάθε περίπτωση είναι διαφορετική και ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό τουρυθμό στην αποδοχή των γεγονότων που τον ενοχλούν.Το να ζητούμε συγνώμη, το να δεχόμαστε τη συγγνώμη ή/και νασυγχωρούμε αυτούς που μας έβλαψαν σοβαρά δεν είναι εύκολη διαδικασία,αλλά ούτε απαίτηση. Η αδυναμία ή η δυσκολία να το κάνουμε καλό είναι ναμην επικρίνεται ως ένδειξη έλλειψης συναισθηματικής γενναιοδωρίας,απουσία δικαιοσύνης ή έκφραση εγωκεντρισμού. Είναι απόλυταφυσιολογικό να δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε κάτω απόσυγκεκριμένες συνθήκες.Βέβαια, καλό είναι να λάβουμε υπόψη ότι το να μην μπορούμε νασυγχωρέσουμε είναι τόσο προβληματικό όσο και το να συγχωρούμε τουςπάντες και τα πάντα κάτω από πίεση των κοινωνικών ή ηθικών νορμών.Είναι σημαντικό να δίνουμε τον απαραίτητο χρόνο στον εαυτό μας να νιώσειέτοιμος, ώστε να προχωρήσει στη συγχώρεση, και όχι μέσω«εξαναγκασμού» των συνθηκών.Πολύ σημαντικό να δίνουμε χρόνο στις σκέψεις και στα συναισθήματά μαςνα ξεδιπλωθούν. Μόνο τότε μπορούμε πραγματικά να τα παρατηρήσουμεκαι να τα αγκαλιάσουμε, οδηγώντας μας στην αποδοχή και τη συμφιλίωση των συνθηκών που μας πλήγωσαν ή μας πληγώνουν ακόμη. Είναι πολύσημαντικό να καταφέρουμε να συγχωρέσουμε, για να αποφύγουμε τονκίνδυνο συσσώρευσης μεγάλης πίκρας και θυμού εντός μας, όπου μπορείνα μας οδηγήσει στην αποφυγή δημιουργίας στενών σχέσεωνεμπιστοσύνης στους άλλους, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ψυχική καισωματική μας υγεία και συνεπώς στην ποιότητα της ζωής μας γενικότερα. Όλοι μας κάποια στιγμή στη ζωή μας έχουμε συμπεριφερθεί άσχημα και έχουμε πληγώσει ανθρώπους που αγαπούμε πολύ και όχι μόνο. Κάποιες φορές σκόπιμα και κάποιες άλλες εν αγνοία μας. Δεν σημαίνει ότι είμαστε κακοί ανθρώποι. Είμαστε ανθρώποι που χρειαζόμαστε ίσως περισσότερη αυτοπαρατήρηση και συνειδητότητα. Είτε είμαστε ο «θύτης» είτε είμαστε το «θύμα». Χρειάζεται να αποδεχτούμε ότι είναι μέρος της ανθρώπινης φύσης μας. Αρκετές έρευνες υποστηρίζουν πως η συγχώρεση παίζει σημαντικό παράγοντα στην ψυχική μας υγεία και πως μπορούμε να συγχωρούμε τα πάντα. Απαραίτητη προϋπόθεση όμως είναι τόσο ο «θύτης» όσο και το «θύμα» να καταφέρει να παρατηρήσει όλα τα δύσκολα αισθήματα οργής, πικρίας, λύπης και εκδικητικότητας που το διακατέχουν τη δεδομένη στιγμή. Σύμφωνα με τους ερευνητές, το θύμα δεν σημαίνει πως ξεχνά, αλλά ούτε ότι επιτρέπει την επανάληψη ανάλογων συμπεριφορών από τον θύτη. Αντιθέτως, η αναγνώριση και η αποδοχή της κατάστασης που πλήγωνει το θύμα επιτρέπει να συνεχίσει τη ζωή του, χωρίς το επιπλέον βάρος των αισθημάτων μίσους, οργής και εκδικητικότητας. Αρκετά σημαντικό είναι η συγχώρεση να είναι πλήρης, καθώς μόνο τότε δημιουργείται η πραγματική αίσθηση απελευθέρωσης, λύτρωσης και αυτοεκτίμησης. Η δημιουργία μιας τέτοιας αίσθησης δίνει το έναυσμα στο άτομο που έχει πληγεί να προχωρήσει ανεμπόδιστα στη ζωή του και χωρίς να παραμένει όμηρος της συνεχούς και επώδυνης σκέψης πως είναι θύμα, αδικημένος ή ανάξιος, κυριεύοντάς τον από εκδικητικές σκέψεις και συναισθήματα. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν και οι «υποστηρικτές» πως η συγχώρεση δεν είναι εφικτή ούτε απαραίτητη. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι απαραίτητο να αποδεχόμαστε και να συμφιλιωνόμαστε με την κατάσταση που μας έχει πληγώσει στο παρελθόν ή που μας πληγώνει στο παρών. Η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και ο κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του ρυθμό στην αποδοχή των γεγονότων που τον ενοχλούν. Το να ζητούμε συγνώμη, το να δεχόμαστε τη συγγνώμη ή/και να συγχωρούμε αυτούς που μας έβλαψαν σοβαρά δεν είναι εύκολη διαδικασία, αλλά ούτε απαίτηση. Η αδυναμία ή η δυσκολία να το κάνουμε καλό είναι να μην επικρίνεται ως ένδειξη έλλειψης συναισθηματικής γενναιοδωρίας, απουσία δικαιοσύνης ή έκφραση εγωκεντρισμού. Είναι απόλυτα φυσιολογικό να δυσκολευόμαστε να συγχωρήσουμε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Βέβαια, καλό είναι να λάβουμε υπόψη ότι το να μην μπορούμε να συγχωρέσουμε είναι τόσο προβληματικό όσο και το να συγχωρούμε τους πάντες και τα πάντα κάτω από πίεση των κοινωνικών ή ηθικών νορμών. Είναι σημαντικό να δίνουμε τον απαραίτητο χρόνο στον εαυτό μας να νιώσει έτοιμος, ώστε να προχωρήσει στη συγχώρεση, και

Η δύναμη της συγχώρεσης: Η απελευθέρωση από τον πόνο Read More »

Ο Έρωτας στην Εποχή της Αυτονομίας και της Ταχύτητας

Ζώντας στη σύγχρονη κοινωνία, όλα τρέχουν και εμείς μαζί τους. Τρέχουμε, για να φτάσουμε την κατάκτηση των στόχων μας – και για τους περισσότερους ο κύριος στόχος είναι η επιβίωση. Μέσα στον «αγώνα δρόμου» που κάνει ο καθένας μας ξεχωριστά εντάσσονται και τα συναισθήματά μας, τα οποία χρωματίζουν τη διαδρομή μας. Ένα ενδιαφέρον και επίκαιρο συναίσθημα είναι ο έρωτας. Ο έρωτας αναφέρεται από την αρχή της ιστορίας του ανθρώπου και πάντα συνοδεύει ένα άλλο υπέροχο συναίσθημα, την αγάπη. Σύμφωνα με τη μυθολογία οι άνθρωποι αρχικά ήταν ενωμένοι ανά δύο και κάποτε ο Δίας τους χώρισε με τους κεραυνούς του σε δύο μισά. Έκτοτε, είμαστε καταδικασμένοι να περιφερόμαστε στη γη, αναζητώντας το «άλλο μας μισό», για να νιώσουμε ολόκληροι. Από τη θρησκευτική πλευρά, ο Αδάμ και οι απόγονοί του είναι επίσης καταδικασμένοι στην ίδια μοίρα, να αναζητούν το κομμάτι που τους λείπει -την Εύα και τους απογόνους της- για να νιώσουν την αντίστοιχη ολοκλήρωση. Μέσα από τις δύο ιδέες-ιστορίες καλλιεργείται η πεποίθηση ότι οι άνθρωποι είναι ελλιπείς οντότητες. Μεγαλώνουμε με παραμύθια όπου προβάλλουν αδύναμες, καλοσυνάτες κοπέλες, αδικημένες από τη μοίρα, όπου μετά από πολλά βάσανά και περιπέτειες ένας γενναίος  και δυνατός πρίγκιπας τις σώζει. Ο έρωτας είναι κεραυνοβόλος και ακολουθεί ένας βασιλικός γάμος όπου «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Ωστόσο, μεγαλώνουμε μέσα σε οικογένειες όπου οι γονείς μας συγκρούονται σοβαρά και πολλές φορές καταλήγουν να χωρίσουν. Σε αυτό το σημείο θέλω να επισημάνω ότι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μας αποκοιμίζουν με αυτά τα παραμύθια. Τι συμβαίνει; Πού βρίσκεται ο έρωτας των παραμυθιών; Μήπως ο έρωτας δεν υπάρχει στην πραγματικότητα; Μήπως βρίσκεται στα παραμύθια μόνο; Ο έρωτας εγκαθίσταται μέσα μας ως μια υπέρτατη αξία, αλλά, όταν βγούμε στο σεργιάνι, ενημερωνόμαστε από τους ίδιους ανθρώπους ότι κάνουμε λάθος, ότι δεν υπάρχει και καταλήγουμε να απογοητευόμαστε, δημιουργώντας σχέσεις όμως με τον έρωτα να μην αποτελεί πλέον κριτήριο αυτής της σχέσης. Η ερωτική επιθυμία παραμένει και δεν αφορά απλώς την ανάγκη για σεξ. Στην πραγματικότητα, ο ορισμός «ερωτική επιθυμία» περιγράφει την υπέρβαση σε ένα υψηλότερο επίπεδο, ένα επίπεδο που είναι τόσο εξελιγμένο όσο και ασφαλές. Αναφέρεται στη λαχτάρα για χάδια και σωματική επαφή. Είναι η ανάγκη να νιώσουμε κοντά σε ένα άλλο άτομο –ψυχικά, νοητικά και σωματικά- και να βιώσουμε την ευχαρίστηση, να απολαύσουμε την περιποίηση του άλλου, το γέλιο και την επαφή δέρμα με δέρμα. Η επιθυμία αυτή έχει ρίζες στη βιολόγία μας, αφού η κάθε επαφή μας εξασφαλίζει παραγωγή ορμονών και ενδορφινών, που μας κάνουν να νίωθουμε όμορφα και να είμαστε υγιείς. Παρ’ όλα αυτά, οι σύγχονοι γρήγοροι ρυθμοί που ζούμε, ο τρόπος που έχουμε δομήσει την καθημερινότητά μας δεν επιτρέπει χώρο στον έρωτα, μιας και αυτό προϋποθέτει να επιτρέψουμε στον άλλον να καταλάβει χώρο και χρόνο από τη ζωή μας. Χώρο και χρόνο αφοσίωσης και επένδυσης για το κτίσιμο μιας σχέσης και συνεχόμενη προσπάθεια διατήρησης της, την ίδια στιγμή που τρέχουμε για την επιβίωση μας. Αυτό σημαίνει παραμέρισμα λίγων ή πολλών ατομικών αναγκών μας, αλλαγή συνηθειών από τα δεδομένα της καθημερινότητάς μας, προκειμένου ο άλλος να χωρέσει σε αυτήν. Αξίζει λοιπόν αυτή η ατομική θυσία; Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει την τάση να επιλέγει τις γρήγορες λύσεις που στοχεύουν στο τελικό αποτέλεσμα, χωρίς να διανύσει την ενδιάμεση διαδρομή, στην απόκτηση οφέλους χωρίς συνέπειες, στην επιτυχία χωρίς το ρίσκο, στην απόλαυση χωρίς τον μόχθο. Όλα αυτά στο όνομα μιας ψευδαίσθησης απεριόριστων επιλογών που απαξιώνει την αξία της επένδυσης συναισθήματος και χρόνου σε έναν στόχο, υποβιβάζοντάς την σε αφορμή για χλευασμό και απαξίωση. Ωστόσο, η ανάγκη του έρωτα και της αγάπης παραμένει. Παρασυρόμαστε από στιγμιαίους έρωτες (ή πιο απλά από σαρκική έλξη), ενώ ταυτόχρονα νιώθουμε ενοχές για το συνετό κομμάτι που συνειδητά πλέον εγκαταλείπουμε. Μπαίνουμε σε σχέσεις με γνώμονα τη λογική, ενώ στην πραγματικότητα επιζητάμε χτυποκάρδια. Ασφυκτιούμε μέσα στον εγκλωβισμό της λογικής. Αναζητάμε την ιδανική λύση: τον έρωτα και την αγάπη. Οι άνθρωποι που παρέχουν χώρο και χρόνο για τον έρωτα πρέπει παράλληλα να επενδύουν στην αυτοβελτίωσή τους. Μια πλούσια και με νόημα ζωή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για μια αντίστοιχα πλούσια και με νόημα σχέση. Ο έρωτας, όπως και η αγάπη, βρίσκονται στα πλαίσια μιας δημιουργικής και συνειδητοποιημένης πορείας.

Ο Έρωτας στην Εποχή της Αυτονομίας και της Ταχύτητας Read More »

Scroll to Top