Εμπιστοσύνη: το αντίδοτο στην αρνητική εσωτερική φωνή

Η εμπιστοσύνη κερδίζεται, όταν τα λόγια και οι πράξεις συνάδουν. Πιο συγκεκριμένα, εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους που έχουν ακεραιότητα και των οποίων οι πράξεις ανταποκρίνονται στα λόγια τους. Οτιδήποτε άλλο πέραν αυτής της ισορροπίας δημιουργεί αμφιβολία και αμέσως κρούει ο συναγερμός της επιβίωσης. Δύσκολα επιβιώνεις σε ένα αβέβαιο και ανασφαλές μέρος. Σε επίπεδο δράσης, η εμπιστοσύνη περιλαμβάνει να μπορούμε να «κάνουμε κάτι χωρίς φόβο ή αμφιβολία».

Σήμερα είναι όλο και πιο δύσκολο να παραμείνουμε καλόπιστοι, ευάλωτοι, ασφαλείς και ανοιχτοί στη ζωή. Ζούμε σε μια εποχή με γρήγορους και έντονους ρυθμούς, γεμάτη από συναισθήματα αβεβαιότητας, αναταραχής και αμφιβολίας. Βέβαια, πολλοί από εμάς έχουμε την ευλογία να έχουμε στη ζωή μας ανθρώπους (φίλους, μέλη της οικογένειας, συναδέλφους και όχι μόνο) στους οποίους μπορούμε να βασιστούμε και να στηριχτούμε, χωρίς να νιώθουμε σε εγρήγορση ή σε επιφυλακή. Αντιθέτως νιώθουμε χαλαροί και αισιόδοξοι, με αποτέλεσμα να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να εκφράζεται ελεύθερα χωρίς να κρύβουμε τα ελαττώματα, τις αδυναμίες και τις δυσκολίες μας. Δυστυχώς, αρκετές φορές ακόμη και εδώ τα πράγματα μπορεί να αγριέψουν. Είναι πολύ σημαντικό να αντιλαμβανόμαστε ότι η δική μας ατομική ελευθερία δεν επιδρά αρνητικά στην ελευθερία του δίπλα μας.

Όλοι οι άνθρωποι σήμερα «παλεύουμε» για την επιβίωσή μας καθημερινά. Το άγχος και το στρες τις περισσότερες φορές τείνουν να είναι οι βασικοί αντίπαλοί μας, εισβάλλοντας στον προστατευμένο χώρο μας, αναστατώνοντας την ηρεμία μας. Οτιδήποτε αναταράσσει τη γαλήνη μας μπορεί να μας προκαλέσει αμφισβήτηση και αμφιβολία τόσο για τους γύρω μας όσο και για τον εαυτό μας. Ξεκινώντας από τις εσωτερικές φωνές μας, τις σκέψεις μας. Όταν το ίδιο το άτομο αμφισβητεί και αμφιβάλλει τον εαυτό του, τότε είναι πολύ πιο εύκολο να βιώνει τα ίδια συναισθήματα και για τους γύρω του. Βέβαια, αυτό δεν μπορεί να καθοριστεί ως γενικός κανόνας, αφού πάντα υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Επίσης, ένα άτομο που στη ζωή του κλονίστηκε η εμπιστοσύνη του κάτω από διαφορετικές συνθήκες και ανθρώπους τείνει να ενεργοποιεί ένα διαφορετικό σύστημα προστασίας, άμυνας, τον οποίο κατευθύνει στη συναισθηματική, κυρίως, αποστασιοποίηση από τον κάθε άνθρωπο γύρω του.

Η αρχή είναι πάντα στο πιο βαθύ συναίσθημα της ζωής μας: την αγάπη. Όταν «χτυπηθεί» η εμπιστοσύνη μας, αμέσως ξεκινάμε να αμφιβάλλουμε για την αγάπη, την αφοσίωση και την αξιοπιστία του συντρόφου μας ή άλλων αγαπημένων ανθρώπων γύρω μας. Χωρίς να έχουμε πλήρη συνειδητότητα, αντιδρούμε σε αυτές τις αμφιβολίες με την αποστασιοποίησή μας (είτε σωματικά είτε συναισθηματικά) από τους αγαπημένους μας χωρίς ιδιαίτερες εξηγήσεις. Δύσκολο να πειστούμε ότι αυτό είναι λάθος (ακόμα και όταν είναι), διότι το ένστικτο της επιβίωσης δεν μας επιτρέπει και πολύ έλεγχο τόσο στις σκέψεις όσο και στις δράσεις μας. Παρ’ όλα αυτά, αν η αγάπη είναι η αρχή, τότε μπορούμε να τη δεχτούμε και ως το τέλος αυτού του νήματος, καθώς η αγάπη είναι το μοναδικό συναίσθημα που μπορεί να επιδράσει και να επηρεάσει άμεσα την εμπιστοσύνη, τόσο ώστε να χαλαστεί, αλλά και να κτιστεί ή ξαναδημιουργηθεί.

Μη διστάζετε να εκφράζετε τις αμφιβολίες και τις αμφισβητήσεις σας τόσο στον εαυτό σας όσο και στους γύρω σας. Καλό είναι να δίνετε τον χρόνο στον εαυτό σας να κατανοήσετε τι είναι αυτό που κλόνισε την εμπιστοσύνη; Έπειτα, αφού αναστοχαστείτε και έχετε μια καλύτερη οπτική των γεγονότων μέσα στο μυαλό σας, τότε και μόνο τότε είστε πραγματικά έτοιμοι να συζητήσετε και να τοποθετήσετε με ασφάλεια όλα αυτά που σας κάνουν να αμφιβάλλετε τον σύντροφο ή άλλα αγαπημένα και όχι πρόσωπα. Προχωρώντας σε μια τέτοια συζήτηση, κτίζετε καλύτερη επικοινωνία και ένα πιο ασφαλές πεδίο ως προς τον εαυτό σας. Μην ξεχνάτε ότι το να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου ότι μπορεί να κάνει μια τέτοια συζήτηση είναι το Α και το Ω στην πρωτεύουσα σχέση εμπιστοσύνης, η οποία είναι με τον εαυτό σου, συνεπώς ενισχύεις τη θετική εσωτερική σου φωνή, ότι μπορείς και θα τα καταφέρεις!

Scroll to Top