Υπάρχει μια μοναξιά που είναι πιο άγρια, πιο παγερή και πιο καταστροφική από τη μοναξιά του να γυρνάς σε ένα άδειο σπίτι. Είναι η μοναξιά του να ξαπλώνεις στο ίδιο κρεβάτι με τον άνθρωπό σου, να ακούς την αναπνοή του δίπλα σου, και να νιώθεις ότι σας χωρίζει ένας ολόκληρος ωκεανός.
Στη σύγχρονη κοινωνία της ταχύτητας και της εικόνας, οι σχέσεις δεν πεθαίνουν πια με μεγάλους, δραματικούς καυγάδες. Πεθαίνουν αθόρυβα. Πεθαίνουν από τη «ρουτίνα της λειτουργικότητας».
Πολλά ζευγάρια που με επισκέπτονται στο γραφείο μου, λειτουργούν άψογα ως «εταιρεία». Διαχειρίζονται τα οικονομικά του σπιτιού, το πρόγραμμα των παιδιών, τα ψώνια του σούπερ μάρκετ, τις κοινωνικές υποχρεώσεις. Είναι εξαιρετικοί συνέταιροι. Όταν όμως κλείσουν οι πόρτες και μείνουν οι δυο τους, η σιωπή γίνεται εκκωφαντική. Ή, ακόμα χειρότερα, η σιωπή αυτή καλύπτεται από το μπλε φως μιας οθόνης κινητού.
Το φαινόμενο αυτό στην κλινική ψυχολογία ονομάζεται συναισθηματική αποξένωση. Συμβαίνει όταν σταματάμε να μοιραζόμαστε με τον άλλον όχι τα νέα της ημέρας, αλλά τον εσωτερικό μας κόσμο. Σταματάμε να λέμε «φοβάμαι», «νιώθω πίεση», «έχω ανάγκη να με κρατήσεις». Αντίθετα, οι συζητήσεις γίνονται διαδικαστικές: «πλήρωσες τον λογαριασμό;», «ποιος θα πάρει το παιδί από το φροντιστήριο;».
Γιατί όμως φτάνουμε εκεί; Γιατί είναι πιο εύκολο να κρυφτούμε πίσω από τις υποχρεώσεις παρά να κοιτάξουμε τον σύντροφό μας στα μάτια;
Η απάντηση κρύβεται στον φόβο της ευαλωτότητας. Το να ανοιχτείς στον άλλον, να του δείξεις τις ρωγμές σου, την κούρασή σου ή τα παράπονά σου χωρίς επιθετικότητα, απαιτεί τεράστιο θάρρος. Είναι πιο ασφαλές να θυμώσεις, είναι πιο ασφαλές να αποστασιοποιηθείς, είναι πιο ασφαλές να πεις «δεν τρέχει τίποτα, είμαι απλώς κουρασμένος». Έτσι όμως, μέρα με τη μέρα, χτίζεται ένας αόρατος τοίχος. Στην αρχή είναι χαμηλός, μετά όμως γίνεται τόσο ψηλός που δεν μπορείς πια να δεις τον άλλον.
Οι σχέσεις δεν συντηρούνται από μόνες τους. Χρειάζονται αυτό που ονομάζουμε «συναισθηματική ανταπόκριση». Χρειάζεται, όταν ο άλλος απλώνει το χέρι του είτε με μια κουβέντα, είτε με ένα βλέμμα, είτε με ένα άγγιγμα εσύ να είσαι εκεί για να το πιάσεις.
Αν νιώθεις ότι η σχέση σου έχει μετατραπεί σε μια συγκατοίκηση ξένων, θυμήσου: η κατηφόρα αυτή ανατρέπεται. Δεν χρειάζονται μεγάλες, θεαματικές κινήσεις. Χρειάζεται να κλείσουν οι οθόνες, να αφεθούν στην άκρη για λίγο οι ρόλοι του «γονέα» και του «επαγγελματία», και να ξανασυστηθείτε από την αρχή. Στο Αλλά-Ζω, βοηθάμε τα ζευγάρια να γκρεμίσουν αυτούς τους τοίχους και να ξαναβρούν τη χαμένη γέφυρα της σύνδεσης.
Γιατί το να είσαι μαζί με κάποιον, πρέπει να σημαίνει ότι δεν είσαι πια μόνος.
Βιβλιογραφία & Επιστημονικό Υπόβαθρο:
- Gottman, J. M., & Silver, N. (2015). The Seven Principles for Making Marriage Work. (Η κορυφαία έρευνα για τα στάδια της αποξένωσης και τους «τέσσερις ιππότες της Αποκάλυψης» σε μια σχέση).
- Johnson, S. (2008). Hold Me Tight: Seven Conversations for a Lifetime of Love. (Η Συγκινησιακά Εστιασμένη Θεραπεία Ζεύγους – EFT: Πώς ο φόβος της απώλειας του δεσμού οδηγεί στην απομάκρυνση).
- Perel, E. (2006). Mating in Captivity: Unlocking Erotic Intelligence. (Η ανάλυση της σύγκρουσης ανάμεσα στην ανάγκη για ασφάλεια/οικειότητα και την ανάγκη για ερωτική επιθυμία).
